Hallo allemaal.
Langs deze weg wil ik jullie vertellen over het hoe en waarom ik besloten heb om mijn nier te gaan doneren.
Eerste kerstdag 2008 worden mijn tweelingnichtjes Naomi en Lotte te vroeg geboren. Al heel gauw ontdekten ze bij een van de meisjes.. Lotte.. een ernstige nierafwijking. Dit was natuurlijk een hele schrik en er werd toen al gezegd dat ze op den duur een donor nier zou moeten hebben. De meisjes groeien op en elk ziekenhuis bezoek was weer spannend hoe het ervoor stond met Lotte. En elke keer was het naar omstandigheden toch vrij positief tot ongeveer 3 jaar terug.
Aangezien Alex en Anika...de ouders van Lotte...niet matchten werd dus ook weer de vraag gesteld in de familie en ja…daar ga je dan toch wel even serieus over nadenken.
Aangezien ik uit ervaring weet wat het is om een ziek kind te hebben…een maand ouder dan de tweeling… raakt het je waarschijnlijk toch wat meer. Ook wij hebben een dochter, Mireille, die vanaf haar geboorte veel ziek is geweest en vaak in het ziekenhuis heeft gelegen met allerlei aandoeningen. Waarvan één zelfs zo ernstig dat ze het zonder een dubbele bloedtransfusie niet had overleeft. Na jaren blijkt dus dat ze traps heeft, een aangeboren zeldzame afwijking in het immuun systeem. Gelukkig gaat het op dit moment redelijk goed redelijk goed met haar.
Op een morgen zat ik bij de kapper om mijn haren te laten verven…en liet mijn gedachten nog eens gaan over Lotte… wat nu als ze toch heel gauw een nier nodig heeft en als ik dat nu zou moeten doen. Daarbij vroeg ik om een bevestiging…aangezien het geloof voor mij wel heel belangrijk is, stelde ik in mijn gedachten dus ook de vraag..…Heer als ik degene moet zijn om mijn nier te doneren geef mij dan een teken, zodat ik weet dat ik het moet doen. Dezelfde dag moest Lotte weer naar het ziekenhuis…wat ik overigens niet wist…. Daar kregen ze te horen dat het nu toch menens werd. Haar nieren gingen steeds minder goed werken. Ze kwam dus op de donorlijst te staan. Mijn nicht deelde dit mee in de familie app… dit was voor mij de bevestiging waar ik om vroeg. Daarna heb ik dit natuurlijk uitvoerig met mijn man, kinderen en ouders besproken. Ik doe dit nl. niet alleen. Dit kun je alleen doen als je er allemaal samen achter staat. Tenminste.. dat is mijn mening.
Nadat iedereen er positief achter stond heb ik Anika gebeld en gezegd dat als ik een goede match zou zijn mijn nier zal afstaan.
In December 2019 en januari 2020 zijn we…Erik en ik… naar het ziekenhuis in Nijmegen geweest voor een heleboel onderzoeken. En in Maart kwam het verlossende antwoord, Lotte en ik blijken een hele goede match te zijn.
In December 2021 kreeg ik een oproep om weer naar het ziekenhuis te komen voor controle. Lotte haar situatie verslechterd nu zo snel dan de transplantatie waarschijnlijk dit jaar nog zou gaan gebeuren. Samen met Erik dus weer naar Nijmegen voor wat onderzoeken en gesprekken. In Maart komt er dan het telefoontje om een datum te gaan afspreken voor de operatie. Nu gaat het toch bijna echt gebeuren. Woensdag 18 mei worden we opgenomen en de operatie zal donderdag 19 mei plaats vinden.
Nu het allemaal dichterbij komt begin ik het wel spannend te vinden, net zoals Lotte, Erik en de rest van mijn gezin en familie.
We bidden en hopen samen dat de operatie goed zal lukken en dat Lotte’s lichaam mijn nier zal accepteren., zodat ook zij als een normale tiener haar leven kan leiden.
